demispoetry

Φύτρωνα σα τον άγριο σπόρο Που τον ποτίζει η καταιγίδα Και τον ταΐζουν τ' άγρια χώματα. Ταξίδευα με κάθε φύσημα του αέρα. Σκόρπιζα στις πιο απόμερες γωνιές του ορίζοντα. Περιπλανιώμουν αενάως Αναζητώντας μέρη ευφορότερα Ίσως, ακόμη, συμφερότερα. Άναρχα, χωρίς μοτίβα και τακτοποιήσεις Όπως συμβαίνουν όλα.

Εποίησα ψηλά βουνά Νερά  Πουλιά αναρίθμητα Χρωματιστά! Εποίησα σπηλιές κατάβαθες Σύννεφα, αστραπές (Νεκρών στρατιές) Το φως, τη νύχτα  Εποίησα... Μα όχι ποιητές!

Περιμένεις στην ουρά Με τη μαμά Υπομονετικά Για τα συγκρουόμενα. Είναι ζωηρά Είναι τρελά Χρωματιστά Και πετάνε σπίθες! -Όμως τα παιδιά Δεν τα φοβούνται- Στέκουν στην ουρά Με τη μαμά Υπομονετικά Και δεν βαριούνται.

Νόμιζες ότι θα τα αλλάξεις όλα Συνδικαλισμός και τα λοιπά Κάθισε τώρα και πιπίλαγε τη φόλα Στα νέα ήθη πάνε τα φυτά. Φάε το διπλανό σου να χορτάσεις Τρέχα στη συνέντευξη να φτάσεις Πριν προλάβουν άλλοι και στη φάνε Που απ' το μαύρο χάραμα ξυπνάνε. Ήθελες και μεγαλεία και λούσα Διάβαζες και τις κίτρινες σελίδες Τώρα, κορδόνι η ουρά για την παρούσα Αίτηση ιθαγένειας σε νέες πατρίδες...

Φτάνει ο κύριος υπουργός Και συνεπώς Οι γραμματείς Σερνάμενοι ξοπίσω. Λεφούσι αρμόδιοι-επιτελείς Επιθεώρηση ως τις τρεις Κι έπειτα θα το στρώσουν Στο τσιμπούσι.

Σκοτωμένη ώρα παιδικών ονείρων ξύλα και σφεντόνες σπουργιτιών και σκύλων. Ανοιγμένα δώρα με χρυσές κορδέλες μοιάζουνε κοπέλες -άραχνοι χειμώνες.