demispoetry

Στηρίχθηκε ποτέ κανείς στα πόδια του; Σε αυτά και μόνο; Σε αυτά και μόνο; Χωρίς τα δεκανίκια. Κι όταν μιλάει, πόσες φωνές μιλούν δια μέσου;

Σκοτωμένη ώρα παιδικών ονείρων ξύλα και σφεντόνες σπουργιτιών και σκύλων. Ανοιγμένα δώρα με χρυσές κορδέλες μοιάζουνε κοπέλες -άραχνοι χειμώνες.

Μες στα ράφια, μες στη σκόνη μία άδολη ζωή η σιωπή τη φαρμακώνει και σκοτώνει την ψυχή. Στο γραφείο μία ώρα μια ολόκληρη ζωή να σκουριάζεις κάθε μέρα κάθε μάταιη στιγμή. Στα χαρτιά μέσα βουλιάζεις μες στο γκρίζο συρφετό την αγάπη να προλάβεις δε σου είναι μπορετό. Γύρω όλα ησυχάζουν βυθισμένα στη σιγή σαν ανθόκηποι που μοιάζουν να 'χουν τώρα μαραθεί. Μόνο ο πόνος, το σκοτάδι που 'χουν πνίξει τη φωνή αγναντεύουνε στον Άδη τη χαμένη αρετή.

Χρόνια πολλά κατάφωτη, ολόθερμη ηλιαχτίδα, μικρή Αυγούστοφεγγαροστεφάνωτη νηρηίδα, απ' τα έγκατα της ύπαρξής μου αναδυμένη. Χρόνια πολλά ευλογημένη, συμπονετική μου φύση, σ' ό,τι προσπάθεια κάνεις, πάντα να στεριώνεις, ν' ανθίζεις στην ελευθερία και στο δίκιο. Κι αν κάποτε, ακριβή μου, φύγω με τη δύση, το γέλιο σου θέλω ν' ακούσω, μη θυμώνεις.

Μη γελαστείς και φοβηθείς και γέλασε κατάμουτρα στο φόβο. Σ' εσένα Τσε, ηρωικέ να μοιάσουν τα παιδιά μας. Σκλάβοι γονείς τα γέννησαν, σκλάβα γενιά τ' ανέθρεψε. Τουλάχιστον, να ζήσουνε 'λεύτερα αυτά. Σ' εσένα...

Φυλακισμένος σ' ένα σκοτεινό κελί, βλέπεις τα χρόνια σύννεφα να φεύγουν. Ίσως και να 'σουν μέγιστη απειλή και έτσι, πέτυχαν αυτό που θέλουν. Φιλήσυχοι και ταπεινοί μικροαστοί, μικροφαλλοί -τον λίθον- αναμάρτητοι. "Τι κρίμα! να έχει πέσει εκεί", δήθεν λυπούνται όταν φτάνεις στα όρια σου. Κάποτε πνίγαν τις φωνές σου στη σιωπή, τώρα τους κυνηγάει η σκιά σου.

Παλινδρόμηση σ’ ένα ξένο σώμα, που για λίγο έγινε άνθρωπος δικός, κι απ’ την πάλη, αναστεναγμός με καπνό μπλεγμένος στη σκεπή ανεβαίνει. Λίγες ώρες ως το πρωινό, μ’ όλες τις αισθήσεις κρατημένοι εδώ, όσο παίρνει...