demispoetry

Ουδείς προφήτης στον τόπο του Ουδείς ποιητής στον καιρό του. Άβολοι καιροί για ποιητές Άβολοι τόποι για προφήτες.

Μεγάλη εβδομάς! Εξόριστος έφηβος Που έψαχνε στα σκουπίδια Τα λίγα υπολείμματα Απ' τους σκασμένους... Και τα μπουκάλια Που δεν προλάβανε Να γίνουνε μολότοφ. Εξόριστος θεός Αμετανόητα πιστών Και προπαντός η ιδεολογία Ανάπηρη και μικροαστική Διαμελισμένη στα εξ ων.

Πάγωσε ο δρόμος (κάνει τόσο κρύο!) το σύμπαν έχει κρεμαστεί απ' τις ταράτσες φτύνοντας ένα γκρίζο χιόνι που πάει και κάθεται σε ώμους σε πεζοδρόμια στις χαραμάδες των κτιρίων σιγολιώνει.

Στηρίχθηκε ποτέ κανείς στα πόδια του; Σε αυτά και μόνο; Σε αυτά και μόνο; Χωρίς τα δεκανίκια. Κι όταν μιλάει, πόσες φωνές μιλούν δια μέσου;

Σκοτωμένη ώρα παιδικών ονείρων ξύλα και σφεντόνες σπουργιτιών και σκύλων. Ανοιγμένα δώρα με χρυσές κορδέλες μοιάζουνε κοπέλες -άραχνοι χειμώνες.

Μες στα ράφια, μες στη σκόνη μία άδολη ζωή η σιωπή τη φαρμακώνει και σκοτώνει την ψυχή. Στο γραφείο μία ώρα μια ολόκληρη ζωή να σκουριάζεις κάθε μέρα κάθε μάταιη στιγμή. Στα χαρτιά μέσα βουλιάζεις μες στο γκρίζο συρφετό την αγάπη να προλάβεις δε σου είναι μπορετό. Γύρω όλα ησυχάζουν βυθισμένα στη σιγή σαν ανθόκηποι που μοιάζουν να 'χουν τώρα μαραθεί. Μόνο ο πόνος, το σκοτάδι που 'χουν πνίξει τη φωνή αγναντεύουνε στον Άδη τη χαμένη αρετή.

Χρόνια πολλά κατάφωτη, ολόθερμη ηλιαχτίδα, μικρή Αυγούστοφεγγαροστεφάνωτη νηρηίδα, απ' τα έγκατα της ύπαρξής μου αναδυμένη. Χρόνια πολλά ευλογημένη, συμπονετική μου φύση, σ' ό,τι προσπάθεια κάνεις, πάντα να στεριώνεις, ν' ανθίζεις στην ελευθερία και στο δίκιο. Κι αν κάποτε, ακριβή μου, φύγω με τη δύση, το γέλιο σου θέλω ν' ακούσω, μη θυμώνεις.