demispoetry

Γινόμαστε καπνός  Ως το τέλος της μέρας Κι απ' την επόμενη: αέρας! Γεια σου, ρε μερακλή Μπουτάρη Έλα, και κάνε μας τη χάρη!

Άλλαξε ο καιρός· Οι ρίζες πια Δεν συγκρατούν τα κόκαλα.

Περιμένεις στην ουρά Με τη μαμά Υπομονετικά Για τα συγκρουόμενα. Είναι ζωηρά Είναι τρελά Χρωματιστά Και πετάνε σπίθες! -Όμως τα παιδιά Δεν τα φοβούνται- Στέκουν στην ουρά Με τη μαμά Υπομονετικά Και δεν βαριούνται.

Θεέ μου, φύλαγε το μικρό παιδάκι Με το μουτζουρωμένο μούτρο Στην κερκίδα. Θεέ μου, φύλαγε το μικρό πιτσιρικάκι Με την ανήλια μοίρα Στην πατρίδα. Και μην το έχεις απόπαιδο Γιατί είναι μαστορόπαιδο Κι απ' τα δικά του χέρια θα χτιστεί Το μέλλον.

Νόμιζες ότι θα τα αλλάξεις όλα Συνδικαλισμός και τα λοιπά Κάθισε τώρα και πιπίλαγε τη φόλα Στα νέα ήθη πάνε τα φυτά. Φάε το διπλανό σου να χορτάσεις Τρέχα στη συνέντευξη να φτάσεις Πριν προλάβουν άλλοι και στη φάνε Που απ' το μαύρο χάραμα ξυπνάνε. Ήθελες και μεγαλεία και λούσα Διάβαζες και τις κίτρινες σελίδες Τώρα, κορδόνι η ουρά για την παρούσα Αίτηση ιθαγένειας σε νέες πατρίδες...

Μια μηχανή περνά αστραπιαία Με ζεστά γεύματα. Τρέχει να προλάβει πριν κρυώσουν Και μείνουν δυσαρεστημένοι οι πελάτες. Γιατί οι πελάτες έχουν πάντα δίκιο! Και θέλουν το φαΐ σερβιρισμένο Σε πλαστικά-ανακυκλώσιμα δοχεία Να το απολαύσουνε σαν σήριαλ... Προκάτ-ανακυκλώσιμη ευτυχία.

Φτάνει ο κύριος υπουργός Και συνεπώς Οι γραμματείς Σερνάμενοι ξοπίσω. Λεφούσι αρμόδιοι-επιτελείς Επιθεώρηση ως τις τρεις Κι έπειτα θα το στρώσουν Στο τσιμπούσι.