demispoetry

Περνώντας τα χιλιόμετρα Οι αναμνήσεις μένουν πίσω: Δαγκώνουν το λουρί τους Να το σπάσουν Να ξεχυθούν ξωπίσω Να προσπεράσουν...

Τι τ' άνοιξες ρε Γιάννη Και πού θα βρεις λιμάνι; Τι το 'θελες καημένε; Τα έδρανά του καίνε. Ένας, χοντρός και πουλημένος Άλλος, γιατρός πετυχημένος Πεφωτισμένη γερουσία Λόγια πολλά, χωρίς ουσία. Α, η ελευθερία της γνώμης... Κι η ασωτία μαζί της Ρώμης! Βυζαντινό απολειφάδι Άστο, δε βγαίνει το ρημάδι.

Γινόμαστε καπνός  Ως το τέλος της μέρας Κι απ' την επόμενη: αέρας! Γεια σου, ρε μερακλή Μπουτάρη Έλα, και κάνε μας τη χάρη!

Άλλαξε ο καιρός· Οι ρίζες πια Δεν συγκρατούν τα κόκαλα.

Περιμένεις στην ουρά Με τη μαμά Υπομονετικά Για τα συγκρουόμενα. Είναι ζωηρά Είναι τρελά Χρωματιστά Και πετάνε σπίθες! -Όμως τα παιδιά Δεν τα φοβούνται- Στέκουν στην ουρά Με τη μαμά Υπομονετικά Και δεν βαριούνται.

Θεέ μου, φύλαγε το μικρό παιδάκι Με το μουτζουρωμένο μούτρο Στην κερκίδα. Θεέ μου, φύλαγε το μικρό πιτσιρικάκι Με την ανήλια μοίρα Στην πατρίδα. Και μην το έχεις απόπαιδο Γιατί είναι μαστορόπαιδο Κι απ' τα δικά του χέρια θα χτιστεί Το μέλλον.

Νόμιζες ότι θα τα αλλάξεις όλα Συνδικαλισμός και τα λοιπά Κάθισε τώρα και πιπίλαγε τη φόλα Στα νέα ήθη πάνε τα φυτά. Φάε το διπλανό σου να χορτάσεις Τρέχα στη συνέντευξη να φτάσεις Πριν προλάβουν άλλοι και στη φάνε Που απ' το μαύρο χάραμα ξυπνάνε. Ήθελες και μεγαλεία και λούσα Διάβαζες και τις κίτρινες σελίδες Τώρα, κορδόνι η ουρά για την παρούσα Αίτηση ιθαγένειας σε νέες πατρίδες...