demispoetry

Να μας πλανούσε Σε απόμερα λημέρια Κάποια Κίρκη ·   Σε μιας σπηλιάς Τα απόνερα Να μας καλούσε ·  Κι όταν ημέρευε ο καιρός Να μας κεντούσε... Ολόλευκο πουκάμισο. Στης λυκαυγής το πρώτο φως (Βαθιά, για τελευταία φορά) Να μας φιλούσε!

Ακραίο και καταληκτικό Πρέπει  ένα ποίημα απλό Για όσα μπορούσαν να έχουν γίνει Μα φαντασίες έχουν μείνει. Άλλο απ' αυτό δεν θα δοκήσει Σ' αυτήν τη γη να ευδοκιμήσει Που να 'χει κάτι να προσθέσει Στης διαδρομής την άδεια θέση.

Το φεστιβάλ έλαβε χώρα Πάνω στην ώρα. Κρίσιμο όριο ηλικίας, οι χρόνοι μου Αρύθμιστα φώτα πορείας. (Συν ένας, καίγεσαι!) Τούτου δοθήναι Πάντοτε εκτός και γενικώς Επί τα αυτά εκπρόθεσμος. Ας είναι...

 Κάτι μικρά ευφυολογήματα! Αυτά μας μείνανε. Τ' άλλα, τα πήρανε... Το αίμα των παππούδων μας Στις ξενιτιές και στους αγώνες Στις εξορίες και στους στρατώνες Δεν το τιμήσαμε. Ζήσαμε, κατώτεροι Απ' ό,τι λαχταρήσαμε.

Κυβερνήτες οι λογιστές! Κι οι ποιητές εξόριστοι Σε άλλους πλανήτες...

Υπηρετεί μια απλή αρχή Υπέρτατη, ηδονική Ανθρώπινη, πρωτεική... Το τέλος και την απαρχή!

Ακούγοντας Bryan Ferry Η μοναξιά θα μου τη φέρει. Θα μου ξεβράσει την ψυχή μου Στα πόδια απ' το γυμνό κορμί μου. Χωρίς κανέναν special λόγο Χωρίς κισμέτ και αστρολόγο Με κούρασε η μάχη... Και πάω όπου λάχει. Αν θέλει ο δρόμος, θα με βγάλει Όπου αλλού απ' τη βιοπάλη.