demispoetry

Πού αγωνίζεται να φτάσει... Όποιος δεν έχει τίποτα; Όποιος ζει με το τίποτα Τι έχει να χάσει;

Μ' ένα σουλάτσο σ' αυτήν την πόλη Πέφτεις πάνω σε γνώριμες φάτσες Κάθε φορά πιο σκυθρωπές Και πιο θλιμμένες... Τούτα τα συναπαντήματα μετρούν το χρόνο. Αναδεικνύουν τη φθορά, κάθε φορά Πιο εμφατικά! (Είναι οι φορές που μένουν μετρημένες...)

Κι αν αύριο ξαπλώνει το φως Ρημάζει παντού ο φτωχός... Κανείς δε θυμάται πια πώς Να δείξει στον άλλο αδελφός. Ν' ανοίξει ψηλά ένα φως... Και να 'ναι πια ένας Χριστός Δοσμένος κι αυτός, εντελώς Εκεί που τελειών' ο Εαυτός.

 -Άραγε βρήκες ψήγμα ουσίας...  Στη λίμνη της Αχερουσίας;  Άραγε απάνω εκεί, στο κάστρο  Έκλεισες μάτι σε καν' άστρο; -Όσοι από θάλασσα πνιγμένοι  Τους ξέβρασε η οικουμένη...  Κι όσοι αναίτια σκοτωμένοι  Πάντα έρεβος τους περιμένει. Σκοτάδι μαύρο η κρύα λήθη! Κι εκεί πιστά βουτούν τα πλήθη.

Βαθιά στο σκάμμα Ήταν τα χρόνια... Χωρίς ποτέ καμιά αντιστήριξη. Και με βροχές, και με τα χιόνια Αχ, η πουτάνα η υποστήριξη!

Σύντροφε, χόρευε και μη ρωτάς! Τάχα πούθ' έρχεσαι και πού πηγαίνεις... Τη θλίψη σου να τη σκορπάς! Κι από τις θλίψεις όλες να διαβαίνεις. Πάνω σου εσύ να κουβαλάς Πόδι λαγού και κόκκαλο απ' τη νυχτερίδα! Να το σταυρώνεις, να το φιλάς Και να σε βγάζει πάντα στην πατρίδα!

Γαλάζιε ιππότη Στο λευκό σου μανδύα Εμείς, μοιραίοι... Εναποθέσαμε όλες μας  Τις ελπίδες και τα χρέη. Δειλές κατσαρίδες! Mα αν ξαναγίνουμε γενναίοι... Θα στο χρωστάει η ανθρωπότη.