demispoetry

Χρώμα νωπό! Βάμμα της θλίψης... Σ' εκχύλισμα συναισθημάτων Ως προς τη φόρμα, τεχνικό.

Πρόσεχε τι και πού δηλώνεις. Πρόσεχε τους συσχετισμούς... Πρόσεχε για τους "χειρισμούς" Που μετανιώνεις. Πρόσεχε, προπάντων, τους αστούς!

Την ερέθιζαν, λέει, τα μολύβια Και οι σβήστρες... Και προεξέτεινε τη σκέψη της Στο κατώφλι του σεμνού Ποιητικού της μεγαλείου... Τι κατάρα, Θεέ μου! Αυτές οι αγάμητες περσόνες. (Λείψαν, βλέπεις, κι οι ήρωες...)

Τα χείλη σου Δυο καμπύλες κόψεις Σε βάραθρο... Και κάτω η λάβα Που κοιμάται.

Δ ιασχίζαμε, κι είχε λιακάδα, Το υγρό, στενότατο φαράγγι, Που βγάζει στην περίκλειστη κοιλάδα... Εκεί όπου όλα τα φαράγγια συναντιούνται. Εκεί όπου κλείνει η Μεγάλη Εβδομάδα.

Εκείν' η πολυθρόνα Δεν ήταν πολυθρόνα ακριβώς Παρά ένας σκούρος θρόνος.  Εκείν' η πολυθρόνα Δεν ήταν πολυθρόνα ακριβώς Παρά ένας θρήνος εσωτερικός. Εκείν' η πολυθρόνα Ο ανυπέρβλητος εκείνος Σαρκασμός Και πόνος.

Δεν υπάρχει τίποτ' άλλο απ' τον Έρωτα. Δεν υπάρχει τίποτ' άλλο απ' τα υπέροχα μάτια σου... Τα εξεταστικά, τα ερευνητικά, τ' αφανέρωτα! Τίποτ' άλλο από 'σένα.