demispoetry

Οι άνανδροι χτυπούν με όπλα. Οι άνανδροι χτυπούν πολλοί τους λίγους. Οι άνανδροι δολοφονούν. Γκροτέσκοι μέσα Πιο πολύ απ' ότι έξω. Λούμπεν μορφές, παρακμιακές Και ασυνάρτητες. Ορδές ελαττωματικές.

Ένας γέρος σκύλος αγναντεύει τη θάλασσα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι τη βλέπει ασπρόμαυρη. Όμως, ακόμα κι έτσι... Ακούει και χαίρεται τον παφλασμό της Οσμίζεται την αρμύρα της. Ξαπλώνει νωχελικά Χώνοντας τη μουσούδα του στην άμμο.

Μέσα σε τούτον τον καιρό Εγώ θα εκθρέψω καγκουρό Να φτύνει και να σπέρνει... Τα καγκουράκια του σωρό Να πίνει και να δέρνει! Και θα το βάλω για φρουρό Στον αρχαιόπληκτο υπουργό Μ' όλο το σόι για σωφέρ Στης μαέστρου το ασανσέρ! Στο σπίτι να τη φέρνει...

Κυρία Διβάνη, κάψτε λιβάνι! Αχ, τα τιτιβίσματα... (Σώτη, άμα δεις το Νότη Δώσ' του χαιρετίσματα!) Μήπως γίνει Αρμάνι Η φτηνή κολόνια Φύγουν τα τελώνια Έτσι, μάνι μάνι... Μπα, θα μας στοιχειώνουν! Δε θα μετανιώνουν... Πού να 'ξορκιστούνε Θέλουν κι αδικούνε.

Ρουφάς τον ήλιο Και τη θάλασσα — Ποτίζεσαι με τη δροσιά της —   Όμως διψάς! Και τ' αλμυρό νερό Καίει ως βαθιά τα σωθικά. Χωρίς κανένα υποκατάστατο Η ομορφιά της!  — κάθε εποχή Μ' αξία ανταλλακτική... Βυθό ανάστατο.

Σε απαστράπτουσες κουρσάρες Κάνουνε πιάτσα οι γκομενάρες... – Γάμους, βαφτίσεις και μυστήρια Σχολές χορού και γυμναστήρια – Κι εσύ παππού με τη Μερσέντα Όσο σε παίρνει απόψε γλέντα. Όμως, με μέτρο τα βιάγκρα Δεν επιστρέφεις στα τριάντα... Μην πάθεις καμιά συγκοπή Και μείνει ρέστο το τσουλί.

Στην ηρεμία των νερών Απ' τ' αντηχεία των βουνών Θροΐζουνε φωνές θνητών. Μα, όποιος ταξίδεψε ως εδώ... Δεν άκουσε κανείς γι' αυτόν.