demispoetry

Έγινες Αρτζεντίνα... Απ' την πολλή ρετσίνα (Ξανθιά κι εσύ και φίνα Σαν τη Μαλαματίνα) Ζαλίζεις το κεφάλι Μπουκάλι το μπουκάλι Σε πίνω στην υγειά μου Ως τα γεράματά μου!

Σαν αγναντεύω τη θάλασσα Ξεχνάω τη μικρότητα. Η μέρα γδυμένη σ' ακρογιαλιά Γεμάτη κολλημένη άμμο Κόρη τ' ανέμου Που 'ρχεται απ' τα μέσα...

Χάσκουν θριαμβικά κενά Στα τρίσβαθα της ψυχής μου. Το σύντριμμα υποχώρησε Απ' τις πολλές βροχές. Άτσαλες προχειροδουλειές! Προσωρινά μπαλώματα Κι ανεμομαζώματα...

Χριστούγεννα λοιπόν! Στη μολυσμένη ετούτη πόλη   Δε θα χιονίσει ποτέ. Ουδέν γραφικό σε τζάκια Και ξυλόσομπες.

Το λεωφορείο αυτό Είναι ακυβέρνητο Δεν έχει στάση. Δεν ξέρω πώς ανέβηκα Ή αν θα 'ταν όφελος Να το είχα χάσει.

Μη γαϊδουροδέσεις... Oι δημόσιες σχέσεις Αξίζουν να τις χέσεις! Βάστα στα πόδια σου Να μην ξεπέσεις.

Όλη η "καλή" η κοινωνία Ξεγυμνωμένη στο ατελιέ μου Σε πόζα αυτάρεσκα ηδονική. Μπούχτισαν τ' άχρηστα λεφτά τους Κι είπαν να μείνουν στην αθανασία. Επάγγελμά μου, η κολακεία! Και τέχνη μου, η μετρική...