Αναρτήσεις

[Ανεβαίνοντας ξανά...]

Aνεβαίνοντας ξανά τα Πανεπιστήμια Παρατηρώ τον κουρασμένο ίσκιο μου Ξαπλωμένο στις πλάκες του πεζοδρομίου. Στο τέρμα της Ευαγγελίστριας Κρυμμένο πίσω από τους θάμνους Ένα μνημείο εκτελεσμένων Για να θυμίζει την Αντίσταση.

[Πόσο αργά]

Πόσο αργά κυλούν οι χείμαρροι Τώρα που πάψαν οι βροχές.

[Δώδεκα χρόνια φόρτωνα...]

Δώδεκα χρόνια φόρτωνα στην πλάτη μου έναν σάκο Δώδεκα χρόνια ασήκωτο και φόρτωμα... του κάκου! Τι όλο τον πηγαινόφερνα, κι άδειος ξανά γυρνούσα Μέναν αγνώριστα μακριά κείνα που λαχταρούσα.

[Ο αγώνας]

Ο αγώνας ήταν απολαυστικός. Βάλαμε γκολ και η ιαχή του πλήθους πρέπει να ακούστηκε χιλιόμετρα μακριά. Πετάχτηκα επάνω σα να με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Φώναζα και χοροπηδούσα. Κοίταξα γύρω μου τα πρόσωπα των φιλάθλων: Ήτανε όλοι τους ευτυχισμένοι! Σάμπως, νομίζεις, τι είναι η ευτυχία; Πόσο κρατάει παραπάνω απ' ό,τι η φάση ενός γκολ; Τύλιξα το κασκόλ στο χέρι μου και ύψωσα τις γροθιές μου στον αέρα!  Ο φίλος μου χαμογελούσε. "Είναι οφσάιντ", είπε. "Το ακύρωσε ο διαιτητής". Ντέμης Κωνσταντινίδης , Ριγιούνιον θέρτυ , απόσπασμα

[Μια αχόρταγη αγέλη]

Μια αχόρταγη αγέλη Έφαγε τον Βαγγέλη [Δήθεν αμηχανία... Ζόφος κι απελπισία! (Η ανθρώπινη κακία Σε πλήρη υπεροπλία) Βαθειά αναπηρία Με όχημα τη βία] Μα εσένα τι σε μέλλει... Μήπως σε λεν Βαγγέλη;

Άραγε...

Άραγε, πώς περνάει ο χρόνος... Πλανήτης σου σαν γίνει ο Κρόνος; Άραγε, υπάρχει ανάγκη βίας... Πλανήτης σου σαν γίνει ο Δίας; Άραγε, τι μπορείς να πάρεις... Πλανήτης σου σαν γίνει ο Άρης; Άραγε, να 'μαστε κι εμείς... Πλανήτης σου σαν γίνει ο Ερμής;

[Στις καφετέριες...]

Στις καφετέριες... γκαρσόνες-ιέρειες κι αναμμένες οθόνες δήθεν ξορκίζουν μοναξιές.