demispoetry

Πόσοι πλανήτες Nα δεις δεν προλαβαίνεις Σαν το δικό μας.

Πού να 'ναι εκείνη η μια να ξεχωρίζει Απόψε που δαγκώνει η μοναξιά... Μόνο μες στο κεφάλι σου γυρίζει Ή κρύβεται στης πόλης τα στενά; Σκύλα η μοναξιά και δε χαρίζει!

Ρυτιδωμένα τα μάτια Στρέφουν προς το αέναο Αγκάθινα μονοπάτια · Οσοδήποτε δύσβατα Τι άλλο παρά περηφάνια Και ξανά περηφάνια! Κάθε που ξαναμετρά Γενναία πράξη Το ανθρώπινο ανάστημα.

Φύτρωνα σα τον άγριο σπόρο Που τον ποτίζει η καταιγίδα Και τον ταΐζουν τ' άγρια χώματα. Ταξίδευα με κάθε φύσημα του αέρα. Σκόρπιζα στις πιο απόμερες γωνιές του ορίζοντα. Περιπλανιώμουν αενάως Αναζητώντας μέρη ευφορότερα Ίσως, ακόμη, συμφερότερα. Άναρχα, χωρίς μοτίβα και τακτοποιήσεις Όπως συμβαίνουν όλα.

O τρελός του χωριού είμαι εγώ! Τόσον καιρό... είμαι αυτός που του φορτώσαν τα κρίματά τους και στα όνειρά τους σαν εφιάλτης στέκομαι κακός.

Δε μου αρέσει η ζέστη  και το καλοκαίρι. Δε μου αρέσει η φωτιά και τα γυμνά κλαδιά που χάσκουν πεθαμένα. Ο τόπος έγινε άτοπος ο τρόμος έγινε άτρωτος κι εγώ σιχάθηκα αυτή τη χώρα. Ώρα να φεύγουμε... θα 'ρθεις;

Ένα γαλάζιο άτι Σ' ένα χρυσό παλάτι Που στόλισες εσύ Είναι στο δάσος μέσα Θλιμμένη πριγκιπέσσα Σε ξέφωτο βαθύ Έχει φτερά μεγάλα Στην πιο μεγάλη σάλα Ως φέγγει το πρωί Φέγγει και περιμένει Μακριά απ' την οικουμένη Να φύγουμε μαζί.