Άτη

(Ζεύς με μέγα Κρονίδης ἄτῃ ἐνέδησε βαρείῃ)
 

Θα σου πλέξουν το εγκώμιο

Κι ας ήσουν απωθητικός...

Θα "χορεύεις" στα πρωτοσέλιδα νεκρός

Μέσα τους, όμως, δεν θα σε θρηνήσουν.

Κανένας δεν λυπάται τους μικρόψυχους

Και τους εγωπαθείς!

Τη μέρα εκείνη...

Θ' ακουστείς και θα ξανακουστείς.

Ύστερα, απλά, μια αιωνιότητα!

(Γ)ράμματα...

"Να είσαι και ευχαριστημένος!"

Σου λέει ο λογιστής-διαχειριστής

Ο ευρωπουλημένος!

Και τα φασισταριά που τον στηρίζουν

Μονάχα σ' ένα "θαύμα" -να σωθούν

από τα νύχια του κοσμάκη- ελπίζουν...

Ρα-σ(κα)πούτ-νικ

Ποιοι ήταν πάντοτε πατριδοκάπηλοι;

Ποιοι ήταν ανέκαθεν απατεώνες;

Παντού και σε όλους τους αιώνες...

Κάιζερ, Τσάροι σε στρατώνες

(Αστρίτες μεγαλοσταυρίτες...)

Οι ίδιοι -πάντα- πολεμοκάπηλοι!

Σ' αυτόν που κρύβεις μέσα...

Για να μη σε φτάνουν του κράτους 

Οι απάνθρωποι νόμοι

Ζούσες στα ψηλά με παρανόμι...

Κι όταν σε ζώναν τάγματα

Εθνοφυλακές και αστυνόμοι

Το τουφέκι σου έβγαζε φωτιές!

Άγνωστε, ηρωικέ, μεγάλε αντάρτη

Άνεργε, βιοπαλαιστή, αγρότη, εργάτη

Σύντροφε, πατέρα, γιε, αδελφέ
(Μάθε, αν θες, από το χθες...)

Πέρασε ξανά τ' όπλο στην πλάτη!

Κάτω απ' τον ήλιο

Επάνω στις βουνοκορφές

Χόρεψα βαριά εψές

Ένα ζεϊμπέκικο να κλαις...

Το χόρεψα μονάχος!

Κι απ' την απέναντι πλαγιά

Εκεί που απλώνει η ρεματιά

Βάραγε παλαμάκια ένας βλάχος.

Νέον έτος

Ο θάνατος του ποιητή πρέπει να είναι

Σιωπηλός, απλός, απότομος
Ποτέ βασανισμένος.

Είναι τόσο μεγάλο βάσανο, από μόνη της

Η γέννα!

Απόσπασμα

Στημένος με δεμένα μάτια

Βλέποντας πίσω τη ζωή σου

Σ' έναν ξεφλουδισμένο τοίχο

Και έξι κάνες για έναν φόνο

(Για της βαρύτητας τον νόμο

Και τα επουράνια παλάτια!)

Πώς να σωθείς με έναν στίχο;

Αυτός θα είναι η εκπνοή σου.