demispoetry

Την Κυριακή η ώρα αλλάζει. Πάει έναν αιώνα πίσω.

Μια μέρα το χρόνο θυμάστε την ποίηση. Τι φριχτή υποκρισία! Και τι αδελφίστικες οι γιορτούλες σας... (Ο κόσμος κάηκε, αν δεν το πήρατε χαμπάρι.)

Αναπτυσόμεθα... Πεινάμε, αλλ' αναπτυσόμεθα! Με τ' όραμά μας εκτεινόμεθα Πέραν του φυσικού εαυτού...

Τόσα χρόνια ψηφίζετε Το μαύρο σκοτάδι! Τόσα χρόνια ρημάδι Κι ολοένα το χτίζετε Μ' υλικά απ' τον Άδη. Έχει πέσει το βράδυ. Αύριο πάλι ελπίζετε...

Ξαμολημένα αδέσποτα Δίχως στον ήλιο μοίρα, θα σας φάνε. Και τα πιστά μπουλντόγκ σας Ακολουθάνε...

Τρυκίμισε μπροστά μου, θάλασσα Θύμισε χρόνια μου, που χάλασα Με τους εχθρούς σου, τους στεριανούς... Μες στους αφρούς σου και τους καιρούς Πρίμα-μπουνάτσα, εντός μου άλλαξα Κι έγινα νέος Μαραμπούς!

Το ηθικό μας μαράθηκε Προτού καν ανθίσει. Είμαι αυτός που τρελάθηκε Και στ' αυτί σου μιλώ: Μην το αφήσεις να σβήσει!